له مکتب څخه راووته، بار بار د استاد خبرې ورپه یاد کېدې، مات مات په لاره روان ووو، کور ته په ننوتو سره یې په مور سترګې ولګېدې، د خیاطۍ ماشین ته ناسته وه، نه پوهېږم چې څه به یې ګنډل، د دې په لیدو سره راپاڅېده، اوبه یې ورته راوړې او د مکتب څخه د وختي راتلو پوښتنه یې ترې وکړه، هلک ورو ځواب ورکړ چې مورې زه نور مکتب ته نه ځم، نن هم راته مکتب کې استاد وویل چې درس ویل د یتیم او غریب ماشوم لپاره نه دي، مکتب ته د راتلو لپاره ته باید کتابونه، قلمونه او کتابچې ولرې او تاسو ته هو د دې اخیستل تر هر څه سخت دي، همدغو خبرو سره یې څو اوښکې په اننګو راتوی شوې، هو ژر یې وچې کړې، شاید نه یې غوښتل چې مور یې د دې اوښکو د لیدلو سره خفه شي او یا به یې هم دا خبره اورېدلې وه چې نارینه نه ژاړي، مور یې غېږې ته رانږدې کړ، یو څه شېبه دواړه خاموشه وو، مګر د مور په دې ټپي سره دا خاموشي ماته شوه چې
بچیه مکتب نه قرار نشي
زه به پردي جامي ګنډم تا به ساتمه
