له څېرې څخه یې ښکارېده چې ډېره ځوانه نه ده، هر وخت به زموږ کور ته راتله او په راتګ سره به یې له ماشومانو سره لوبې پیل کړې، ماشومانو ته یې له حده زیاته مینه هم ورکوله، هر وخت به یې د ماشومانو په اړه خبرې کولې که څه هم دا کار دومره عجیبه نه و، بیا یې هم زما په زړه کې سل پوښتنې پیدا کولې زیاتره وخت به مې د هغو پوښتنو ځوابونه خپله موندل هو هېڅ یو به یې دقیق نه و، کره ځواب یوازې له دې مېرمنې سره و، یوه ورځ چې راغله نو ما ترې وپوښتل چې ولې زموږ له ماشومانو سره دومره مینه او لوبې کوي؟ د هغې سترګې له اوښکو څخه ډکې شوې، د ځواب راکول یې غوښتل، مګر الفاظ یې هېڅ نه جوړېدل، بیا بیا یې هڅه وکړه او داسې جواب یې راکړ: ډېر کلونه مخکې مې واده کړی دی، ډېرو ډاکټرانو، پیرانو او زیارتونو ته تللي یو، مګر تر اوسه مي لا لمن نه ده زرغونه شوي ( اولاد ندي پیدا شوي)، د نورو ماشومانو سره ځکه مینه کوم چې خپله د مینې کولو لپاره ماشوم نه لرم، نورو ماشومانو سره ځکه لوبې کوم چې زه د لوبو کولو لپاره څوک نه لرم، په همدې خبرو کې سلګو واخیسته، یوه عجیبه خاموشي واکمنه شوه، یوازې د هغې مېرمنې د سلګو غږ اورېدل کېده، زه هم چې له خپلې پوښتنې څخه پښېمانه وم، له خپل ځای څخه پاڅېدم، اوس چې هر ځل هغه ښځه یا هغه خبرې رایادوم نو دا ټپه ورسره ضرور رایادیږي چې:
ماته پردي بچي راټول کړي
زه پرې د خپلو بچو مینه ماتومه
