ارزیابی در سیستم تعلیمی

ارزیابی تعلیمی جزء مهم از عناصر اصلی آموزش و تدریس می باشد، که استاد می تواند با تجزیه و تحلیل نتایج بدست آمده از ارزیابی،  فعالیت های خود، شاگردان و محصلین را نتیجه گیری و قضاوت کند. مشکلات شاگردان را در پروسه تدریس شناسایی، نقاط قوت و ضعف خود را بر ملا می سازد.  چون تمام فعالیت های استاد و شاگردان و تعامل آن ها در پروسه تدریس برای این است که یادگیری خوب صورت گیرد و یادگیری خوب در اهداف آموزشی و تدریس تجلی یافته است. پس استاد چگونه می تواند از نتایج فعالیت های خود و شاگردان آگاهی حاصل نماید و قضاوت کند که یادگیری خوب صورت گرفته است و به اهداف تدریس اش نایل شده است یا خیر؟ استاد می تواند توسط ارزیابی دقیق از نتایج فعالیت های آموزشی شاگردان خویش معلومات کسب کند و درجه رسیدن شاگردان شان را به اهداف تعلیمی و تربیتی تعیین نماید. همچنین توسط ارزیابی استاد میزان موفقیت یا عدم موفقیت خود را تفکیک کرده و معلوم می کند که آیا به اهداف رسیده ام و یا خیر؟ 

بنابر اين لازم است تا همه دست اندرکاران تعلیم و تربیت مخصوصاً استادان از نحوه اندازه گیری، سنجش و ارزیابی پیشرفت و ارتقای شاگردان خود در برنامه تدریس معلومات داشته باشند. همچنین این مطلب مهم را هم در نظر داشته باشد که جوامع پیشرفته بشری با توجه به کیفیت نظام تعلیم کشور خویش توانسته اند مسیر ترقی، پیشرفت و توسعه همه جانبه را بپیمایند. پس در توسعه و ارتقاء كيفيت نظام تعلیم و تربیت فاکتور های متعددی نقش دارند که مهمترین آن، نظام ارزیابی در آموزش می باشد. امروزه ارزیابی را بخش جدایی نا پذیر پروسه یاد دهی و یادگیری می دانند که همراه با آموزش و در ارتباط نزدیک با آن، به گونه ای مستمر انجام می گیرد. 

استفاده از نتایج ارزیابی برای بهبود جریان یاددهی و یادگیری و اصلاح برنامه ها، روش ها و هدف نهایی ارزیابی، هماهنگی میان هدف ها، محتوا، روشهای یاددهی و یادگیری و جریان ارزیابی، توجه به آمادگی های جسمی، عقلانی، عاطفی، اجتماعی، اخلاقی، روانی و حرکتی محصلان، توجه به رشد همه جانبه محصلان، توجه همه جانبه به دانش ها، نگرش ها و مهارت های محصلان، توجه به ارزیابی محصل ازیادگیری های خودی (ارزیابی خودی)، توجه به ارزیابی از فعالیت های فردی وگروهی، توجه به جریان های فکری منتهی به تولید پاسخ، تأکید به نوآوری و خلاقیت، استفاده از انواع مختلف روش ها و ابزارهای ارزیابی (پرسش های شفاهی، امتحانات عملی، انواع پرسش های عینی و تحریری، روش های مشاهده رفتار، مطالعه دوسیه کار، ارایه مقالات و طرح ها، گزارش مربوط به فعالیت های تحقیقاتی، ارزیابی عملکردی، ارزیابی متداوم، انواع آزمایشات و کارهای عملی و ارزیابی خودی)، استفاده از انواع ارزیابی با توجه به اهداف، محتوا و روش های تدریس، رعایت اصول اخلاقی در ارزیابی، اصل توجه به تفاوت های فردی محصلان، ضرورت هماهنگی در تحقق اصول ارزیابی میان سازمان ها، مراکز، ادارات و سایر بخش های مسوول ارزیابی در مورد روش ها، ابزارها، معیارها و برنامه های اندازه گیری و  سنجش پیشرفت تحصیلی شاگردان، تعهد و هماهنگی کامل وجود داشته باشد.

بااحترام

امین زی